سلام

وبلاگ آذرمهر برای شعر و زندگی است و بنا دارد از اعتنای همسايه ها جان بگيرد. برای شروع يک کار تازه و مروری بر مجموعه ی شعر «به من که رسيدی بپيچ» سروده ی «ارمغان بهداروند» را پيشکش می کند.

 

پا برهنگی هايم را دويده ام

 

و هی گنجشک دور سرم می چرخد

 

که : اصل از اسب افتادن است

 

يا : اسب از اصل

 

و اصلاً تماشای اسب

 

چه حجمی از خاطرات مرا باد آورده می کند!؟

 

و باد آورده را

 

باد

 

مرا با خود به آسمان نمی برد

 

آونگ که باشی

 

آسوده خاطری ؛

 

آسمان ريسمان نمی خواهد

 

يا علی گفتيم و         عشق

 

سبزه نيست که ببويی

 

مرد می خواهد

 

که همه تاريخ صفوی باشی

 

و از عناصر چهارگانه

 

آتش بگيرانی

 

و گبری تر از زرتشت

 

هوای آذرمهر کنی

 

 

بوسه های تو ـ بوسه های تو

 

کردار نيک همين است

 

اما ترازو اهل تقلب است

 

و شاهين پرنده ای است اهل بيداد

 

 

با اينهمه نزديکتر بيا دوست من!

 

من اهل شهوت نيستم ؛

 

اينکه پا پتی ام

 

دليل بی حيله و ليکن دلپذيری است

 

(فقط ايرج ميرزايم بی اجازه است)

 

 

در اين غائله می توانی

 

جنسيت پاره ی وطن را

 

پاره پاره کنی ،

 

اصالتاً اسب سوار باشی ،

 

پياده ها را پا برهنه تماشا کنی ،

 

و اصلاً هم گنجشک دور سرت نچرخد!

 

 

 نوشته شده در  یکشنبه یکم بهمن 1385ساعت 21:5  توسط احسان بزرگی