دشواری خنده بود و

پنجره های مسدود

ــ شکلی که هر لحظه ابری و مه گرفته است ــ

در بوسه هايی شرقی تر از قونيه

سبز و سکوت اين زفاف را

باله برقص/ صوفيانه / بربط زن

که راه راه ابريشمی پيراهنت را

از دوردست های چين و ماچين

تا پنبه رشته های البرز

از کفم ربوده اند

در کفم صاعقه بود

رعدی که امکان تماشا را

باران گرفته بود

تمام حضور و رنگين کمان سياه شد

مگر دلالت اين خواب ها

حرفی از کبوتران آشتی باشد

چکامه ای برای چاه زنخدان شما/ يا ليموهای ترش افتاده باغچه تان

وقتی قاصدک از دوش گلم افتاد

گهواره جنبان بهانه های خوشبختی شدم

و «مرگ» نام دختری شد

که بی اجازه ، باغ و بهار برويم گشود

«روئينه تنی

که راز مرگش

اندوه عشق و غم تنهايی بود»*

در آن قاب کهنه تنهاست

حضوری که شست و شو را فرياد می کند

در اين دقائق حيران شماست

و ترانه خوان غربت خويش

با درود به معشوق های رفته

                                 امضاء.

مطلب زیرا از نوشته های چند سال پیش من است که بنا داشتم در روز بزرگداشت حافظ آن را در وبلاگ بیاورم اما به سبب برخی دشواری ها و پیشامدها اینک با تأخير آن را به همسایگان مجازی ام  پیشکش می کنم ؛

حافظِ راز 

راز حافظ بعد از اين ناگفته ماند

ای دريغا رازداران ياد باد

     بيستم مهر ماه ‏، روز بزرگداشت خواجه شمس الدين محمد حافظ شيرازي است . همين جمله را كه تمام مي كنم حرف شاملوي بزرگ به ذهنم متبادر مي شود كه : « از حافظ نبايد تجليل كرد ،  از حافظ فقط بايد خجالت كشيد.» پس اين متن گزارشِ دريافت و شناختی است از حافظ پيرامونِ معمای انديشه و رفتار او.